Een trein rijdt richting Parijs. We zien een labyrintisch spooremplacement. Sporen komen bij elkaar, wijken weer uit en verdwijnen uit zicht.
De Franse cineast Claire Denis gebruikt het spoor als metafoor voor haar verhaal over vier mensen in een flatgebouw in een buitenwijk van Parijs.

Een weduwnaar moet onder ogen zien dat zijn dochter het huis weldra zal verlaten. Ondertussen heeft een huisvriend een oogje op haar en een buurvrouw een oogje op de vader. 

Met vloeiend camerawerk van Agnès Godard, het kalme spel van haar vaste groep acteurs en de weemoedige muziek van de popgroep Tindersticks toont regisseur Claire Denis een liefdevolle relatie in transitie.