In 1974 vroeg Ellen Burstyn aan Scorsese om haar te regisseren in Alice Doesn’t Live Here Anymore, de rol waarvoor ze een Oscar voor Beste Actrice won. De film is een kruising tussen een road movie en een woman’s film en was Scorsese’s eerste ‘mainstream’ Hollywoodfilm. Burstyn speelt een huisvrouw die door de dood van haar bazige man bevrijd wordt van haar huiselijke sleur. Ze hoopt nu eindelijk, net als haar idool Alice Faye, haar droom te kunnen waarmaken en zangeres te worden. Ze verkoopt al haar bezittingen en trekt met haar 11-jarig zoontje naar Monterrey. Haar tocht door het rurale Amerika van de diners en drugstores en haar ontmoetingen met mannen worden door Scorsese geobserveerd met warmte en een ruw realisme. Van haar zangcarrière komt uiteindelijk niets terecht, maar ze vindt wel geluk bij een betere man. Burstyns ‘method’-training blijkt uit haar zorgvuldig berekende en emotionele vertolking.