Dziga Vertov was in de jaren 20 de leidinggevende theoreticus van de documen¬taire en hij geloofde hartstochtelijk in de revolutionaire functie van het camera-oog (Kino-glaz) dat kon doordringen onder het oppervlak van de 'reali¬teit' om de 'film-waarheid' (Kino-Pravda) te onthullen.

In De man met de camera gebruikt hij alle totdantoe gekende technieken van montage en cameramanipulatie voor een portret van ‘het leven zoals het is’ in Moskou van de ochtend tot de avond. Maar uiteindelijk gaat de film minder over een stad dan over de cinema zelf, want  de protagonist is de cameraman, of het 'camera-oog', zoals het de straten en gebeurtenissen in de stad observeert. De filmmaker herschept deze indrukken tot een emotionele collage, waarin diverse flarden van het dagelijks bestaan worden vermengd om tot een nieuwe afbeelding van de realiteit te komen. Net als de Russische futuristen en constructivisten wilde Vertov niet alleen het leven ongemerkt vastleggen, maar ook de realiteit op een nieuwe manier reconstrueren.

>stille film/live piano