Intieme kroniek van het leven van een disfunctionele arbeidersfamilie in het Liverpool van de jaren 40 en 50, gebaseerd op de herinneringen van de regisseur.

Davies gebruikt de traditionele familiebijeenkomsten om een lyrisch portret te schilderen van het gezinsleven - zowel de vrolijke als de treurige kanten - in een stijl die men nog het best omschrijft als poëzie van het alledaagse en waarin Davies een absolute meester is.
De film ontvouwt zich als een familiealbum: een heel tijdperk wordt opgeroepen met radiostemmen, populaire liedjes en singalongs in pubs.
Davies wordt soms in één adem genoemd met filmmakers als Peter Greenaway en Derek Jarman, maar hij is geen post-modernist.
Uit zijn gebruik van populaire liedjes en allusies naar Hollywoodfilms, en dan vooral musicals, blijkt dat hij een oprechte voorliefde heeft voor populaire cultuur.

Van Terence Davies komt eind juni zijn nieuwste film, The Deep Blue Sea, uit.