Eternity and a Day is in vele opzichten de meest emotionele van Angelopoulos’ films. Weer gebruikt hij de basisstructuur van de reis voor een melancholisch verhaal over een spirituele trip. Een terminaal zieke schrijver brengt zijn laatste dagen door met het bezoeken van vertrouwde plekken.
Zijn ruimtelijke odyssee wordt ook een reis in de tijd, wanneer de man zich dingen uit het verleden herinnert.
Het contrast dat Angelopoulos schetst tussen het druilerige en besneeuwde heden en de stralende dagen op een lang vervlogen strand geeft aanleiding tot een lyrische meditatie over het voorbijgaan van de tijd.

Eternity and a Day is rijk aan onvergetelijke sequenties: Angelopoulos, dichter en filosoof, wist als geen ander hoe hij ideeën en beelden moest versmelten. Gouden Palm Cannes 1998.