Verhalen van de Romeinse dichter Petronius Arbiter liggen aan de basis van dit fresco van het Rome van Nero, een 'decadente' maatschappij die regelrecht naar de ondergang afstevende. Encolpius en Ascyltus, twee jongens die met elkaar wedijveren om de seksuele gunsten van een derde, Giton, zijn onze gids. Hun omzwervingen leiden ons via bacchanalen, de zelfmoord van een aristocratisch paar, de verering van een hermafrodiet, een gevecht met de Minotaurus, enz.

Fellini liep jarenlang met de idee rond om Petronius te verfilmen, maar vond geen verband met zijn eigen tijd tot hij eind jaren 60 gefascineerd raakte door de counterculture, en meer bepaald de hippies: in hun amorele, biseksuele, genotzuchtige levensstijl zag hij meteen de parallel met Petronius' wereld die hij zocht. En zelfs al is Fellini Satyricon 80% Fellini en 20% Petronius dan nog is de film helemaal in de geest van het origineel. Ook dat is, net als de antieke saturnaliën, een verheerlijking van de seksuele driften en hun orgiastische ongeremdheid.