Gertrud was de laatste van Dreyers vrouwenportretten. Gertrud echter is geen vrouw die lijdt; ze is niet ondergeschikt maar superieur aan mannen. Als vrije, intellectuele vrouw met een sterke wil wijst ze één voor één de mannen in haar leven af. Terwijl voor die mannen carrière en pleziertjes op de eerste plaats komen, bestaat voor Gertrud alleen de onvoorwaardelijke liefde. Ze beseft dat ze altijd op de tweede plaats zal komen en verkiest de mannen te laten voor wat ze zijn – ze trekt zich terug in serene afzondering. Omdat ze weet dat haar levensverwachtingen niet kunnen vervuld worden, kiest ze te leven overeenkomstig haar eigen innerlijke eisen.

Bij Gertrud vond Dreyer eenzelfde grootheid die hem ook bij Jeanne d’Arc had gefascineerd. Toen Gertrud uitkwam werd hij haast overal miskend, pas later ging men de film als een meesterwerk beschouwen.