In een periode van 50 jaar heeft regisseur Alain Cavalier afgerekend met alle vanzelfsprekendheden van de cinema. Eerst   met fictie, zijn films zijn eerder documentaire journaals. Dan met de acteurs: de personen die in zijn films meespelen vertolken steeds eenzelfde karakter. Vervolgens met de cameraploeg: hij filmt zelf en alleen. Hetzelfde geldt voor de aanwezigheid van mensen. Irène bijvoorbeeld bevat slechts enkele scènes met menselijke aanwezigheid. Aan de hand van onder andere zijn dagboeknotities en foto’s,  onderzoekt hij de leegte die zijn in 1972 overleden vrouw, de actrice Irène Tunc, achterliet. Een filmbekentenis als rouwproces, in de vorm van een charmant liefdesgedicht.