Het is juli en de 20-jarige secretaresse Delphine weet niet goed wat te doen: haar vriendin heeft net een gepland reis naar Griekenland geannuleerd, andere vriendinnen hebben  vriendjes en Delphine wil beslist niet alleen in het leeggelopen Parijs achterblijven. Ze hoopt eindelijk haar gedroomde geliefde te vinden, maar krijgt alleen attenties van opdringerige

types. Ze reist doelloos van het ene vakantieoord naar het andere. In Biarritz hoort ze voor ’t eerst het verhaal van de mysterieuze groene straal (de laatste lichtflits die je kan zien

wanneer de zon ondergaat), niet meteen beseffend dat dat fenomeen haar leven zal veranderen...

Le rayon vert heeft iets van een mystiek sprookje en is visueel de meest poëtische van de ‘comédies et proverbes’. De regisseur toont zich alweer een meester in het oproepen van stemmingen. De film, die van begin tot eind werd geïmproviseerd en bedrieglijk simpel is, ademt eerlijkheid en spontaniteit.