Michael Radford (bekend van o.a. Il Postino) maakte dit portret van de in 1999 overleden Michel Petrucciani, een kleine man (vanwege een erfelijke aandoening werd hij niet groter dan één meter) die als pianist een van de groten van de jazz werd. Hij trad op met o.a. Dizzy Gillespie, Jim Hall en Wayner Shorter.

Petruciaani’s liefde voor muziek won het van zijn pijn: zijn botten braken bij de minste aanraking en regelmatig speelde hij door met gebroken vingers. Interviews met Amerikaanse en Franse collega-artiesten worden afgewisseld met gesprekken met de muzikant zelf. Familiefoto's en archiefmateriaal illustreren het leven van deze zeer getalenteerde pianist. Ook komen zijn ex’en (hij trouwde vijf maal) openhartig aan het woord. Ondanks zijn beperkingen hield Petrucciani er een onstuimig liefdesleven op na. Op 36-jarige leeftijd overleed hij aan de gevolgen van een longaandoening.

Michel Petrucciani was een man die, ondanks zijn korte leven en fysieke beperkingen, een onuitwisbare stempel drukte op de hedendaagse jazz. Zijn eigen stijl werd oorspronkelijk beïnvloed door Bill Evans; anderen vergelijken hem dan weer met Keith Jarrett.