'Steek een tijger in mijn tank', zegt Belmondo aan een verraste Esso-pompbediende ... en de reis kan beginnen. Pierrot le Fou was een keerpunt in Godards loopbaan, de film waarin hij alles probeerde te doen. Het is het tragische verhaal van het laatste romantische paar dat Parijs omruilt voor het zuiden van Frankrijk. Maar het is ook een schilderij van Velazquez, aldus Godard; of het verhaal van de brave, burgerlijke echtgenoot die er met de oppas vandoor gaat; of een musical onder de zomerse pijnbomen; of een gangsterverhaal (met Karina als de gangster-meid en Belmondo als de sul). De film kan ook gezien worden als een studie in persoonlijk en politiek geweld (vol verwijzingen naar toenmalige oorlogshaarden), of als een bespiegeling over de vluchtigheid van relaties (Godards huwelijk met Karina was zo goed als afgelopen).

Pierrot le Fou werd bijna zeker ingegeven door David Newman en Robert Bentons scenario voor Bonnie and Clyde, dat de Amerikanen in 1965 eerst aan Truffaut hadden aangeboden, die het doorgaf aan Godard, voordat Arthur Penn het uiteindelijk verfilmde.