In Playtime poot Tati zijn alter ego M. Hulot neer in een ultra-modern Parijs, waar hij een groep Amerikaanse toeristen tijdens hun blitzbezoek observeert. De oude stad is zo goed als verdwenen: bekende bakens zijn alleen nog maar zichtbaar als vluchtige weerspiegelingen in de nieuwe gebouwen van glas en staal of op prentbriefkaarten.
Parijs wordt gezien als een vervreemdende, artificiële omgeving.  Later op de dag worden de stad – en de film - warmer, uitbundiger. De party in een chic restaurant is zelfs op het anarchistische af.
Tati’s rigoureuze en complexe mise-en-scène biedt het aandachtige oog de keuze tussen verschillende gags: op de voorgrond, in het midden of op de achtergrond. Als coda orkestreerde Tati de dolste verkeersopstopping ooit op film vastgelegd. Deze carnavaleske chaos is de perfecte metafoor voor een film die de moderne wereld ziet als een bron van verwondering en verbijstering.

19:00 Inleiding door Wouter Hessels