Fabrizio is een overgevoelige jongeman uit de bourgeoisie die zich hieruit wil losmaken. Hij waant zichzelf een marxist, maar komt uiteindelijk tot het besluit dat hij er niet de wilskracht voor heeft. Hij flirt wat met het communisme en met zijn apolitieke tante uit Milaan, maar vindt het leven zoals het is vóór de revolutie te mooi om er afstand van te doen. Hij heeft wat Bertolucci noemt ‘een nostalgie naar het heden’. Uiteindelijk trouwt hij met het meisje dat zijn ouders hem opdringen en settelt zich in een gezapig burgerbestaan.
Prima della Rivoluzione is Bertolucci’s meest autobiografische film: “Ik wilde bepaalde van mijn eigen angsten bezweren: in elke bourgeoismarxist leefde de angst om te worden teruggezogen in het milieu waar hij uit voortkwam. Omdat hij er in geboren en getogen is zijn de wortels zo diep dat een jonge bourgeois het zeer moeilijk vindt om een marxist te zijn. Het lot van Fabrizio was toen het lot van alle jonge bourgeois.”