Een fotograaf met een gebroken been verveelt zich in zijn rolstoel en, om zijn tijd te doden, begluurt hij door een tele-fotolens het doen en laten van de bewoners in de appartementen recht tegenover het zijne. Eerst zonder bepaalde interesse, later met steeds meer betrokkenheid. Al enige tijd verdenkt hij de man aan de overkant ervan zijn vrouw te hebben vermoord. Zijn hypothese gaat nog verder: de moordenaar zou het lijk in stukken hebben gezaagd en de delen hebben weggebracht in een reiskoffer. Natuurlijk gelooft niemand het verhaal van de immobiele fotograaf, tot zijn verloofde op onderzoek uitgaat. James Stewart is de man die teveel zag en zijn verloofde, de koelbloedige Grace Kelly, de dame die net niet verdwijnt ...

Rear Window is in alle opzichten een krachttoer: alles speelt zich af in één enkel decor en de held blijft de hele tijd immobiel. Maar beperkingen waren voor Hitchcock nu net precies uitdagingen en Rear Window werd een van zijn onbetwistbare meesterwerken.
Grace Kelly was zelden gracieuzer.