Ulysses' Gaze is zonder twijfel Angelopoulos’ spiritueel meest autobiografische film.
Zijn hoofdpersonage begint, net als de mythische Odysseus (Ulysses), aan een fysieke reis die leidt tot zelfontdekking. Wanneer een Griekse filmmaker na een verblijf van 35 jaar in de VS terugkeert naar zijn geboortedorp in Griekenland voor een retrospectieve van zijn werk, maakt hij van de gelegenheid gebruik om één van zijn obsessies na te jagen: het zoeken naar de ontbrekende spoelen van de allereerste film die in de Balkan werd gedraaid.
Zijn homerische odyssee, van Ptolemais via Albanië, Macedonië, Bulgarije en Roemenië naar Belgrado en Sarajevo, is een bespiegeling over verschuivende landsgrenzen, veranderende nationale identiteiten en de verhouding van film tot de historische en politieke realiteit. Angelopoulos' typisch statig epos is alweer een film van een grote visuele schoonheid en aanzienlijke emotionele kracht. De film won de Grote Prijs van de Jury in Cannes 1995.