Een boerenfamilie moet begin jaren ‘40 emigreren uit de sertâo, het door langdurige droogte geteisterde gebied in het noordoosten van Brazilië.
Ze zwerven en proberen hun hoofd boven water te houden, maar als analfabeten zijn ze voortdurend het slachtoffer van bekrompen ambtenaren of uitbuitende landeigenaars. Ze eindigen in een achterbuurt van de stad waar ze het niet veel beter hebben dan in de sertâo, maar er is een glimp van hoop in het feit dat ze de kracht hebben om alles te overleven en bij elkaar te blijven.
Vidas sêcas was een mijlpaal in de Latijns-Amerikaanse cinema en een van de eerste werken van de ‘Cinema Novo’ (de progressieve filmbeweging in Brazilië begin jaren ‘60), maar werd verboden door de opeenvolgende Braziliaanse, militaire junta’s.