vrijdag 21 juni

zondag 23 juni

vrijdag 28 juni

zondag 30 juni

woensdag 3 juli

woensdag 10 juli

donderdag 11 juli

zaterdag 13 juli

woensdag 17 juli

donderdag 18 juli

zaterdag 20 juli

woensdag 31 juli

woensdag 7 augustus

zaterdag 10 augustus

woensdag 14 augustus

zaterdag 17 augustus

woensdag 21 augustus

zaterdag 24 augustus

woensdag 28 augustus

zaterdag 31 augustus

THEMATHEMA
REEKSENREEKSEN

Elke vrijdag-en zondagavond!

(Tijdens de zomermaanden juli en augustus uitzonderlijk op woensdag, donderdag en zaterdag)

 

SEIJUN SUZUKI

De Japanse filmmaker Seijun Suzuki (°1923) is sinds zijn ontdekking in het westen in de jaren 90 een cultfiguur geworden.  

Suzuki’s vloekende stijl, absurde humor en nihilistische cool, naast zijn status als ‘maverick’, maakten hem tot de held van een hele generatie filmmakers, van Jim Jarmusch via Takeshi Kitano en Wong Kar-wai tot Quentin Tarantino.

Suzuki draaide tussen 1956 en 1967 (overwegend) B-films in allerlei genres voor de Nikkatsu Studio’s. Zijn specialiteit werd de ‘yakuza’- of gangsterfilm, een genre dat hij helemaal naar zijn hand wist te zetten dat hij tot in het surreële omboog – zo surreëel zelfs dat de top van Nikkatsu een film als Branded to Kill (nu beschouwd als zijn magnum opus) niet meer kon volgen en de regisseur ontsloeg. Suzuki spande een proces in tegen de studio wegens onwettig ontslag dat hij won, maar dat belette niet dat hij tien jaar lang op een zwarte lijst kwam te staan. 

In samenwerking met Offscreen Film Festival Brussel (6de editie van 6 tot 24/3)

www.offscreen.be

 DUSTIN HOFFMAN
 
Vorige maand nog vertoonden we in Filmhistories The Graduate, een van de grote hits en iconische films van de jaren 60. De film maakte de toen 30-jarige Dustin Hoffman van de ene dag op de andere een ster. 
 
Hoffman onderscheidde zich al gauw tot een van de populairste en meest gevierde acteurs van zijn generatie – direct herkenbaar door zijn kleine gestalte en warme kraakstem en bekend om zijn portretteringen van antihelden en kwetsbare personages.
 
De acteur, vorig jaar 70 geworden, is sinds de jaren 90 een beetje op het achterplan geraakt: hij speelde nog slechts bijrollen in niet altijd relevante films.
Intussen is Hoffman gedebuteerd achter de camera’s met Quartet, een BBC-productie, die rond dit tijdstip uitkomt.
 
NAGISA OSHIMA
Nagisa Ōshima (大島 渚) (1932-2013) was in het westen vooral bekend voor zijn taboebrekende Het rijk der zinnen, een art/pornofilm over de relatie tussen politiek en seks, erotiek en dood, dat bij zijn release overal met censuur te maken kreeg.

Maar zelfs voor dit ‘schandaal’ schiep Oshima al genoegen in zijn rol van provocateur en dichter van de zintuigen.

Japan was het grote onderwerp van Oshima’s films in de jaren 60, vooral dan de Japanse psyche en de schade die ze had geleden onder eeuwen feodalisme en later de Tweede Wereldoorlog. De regisseur zei ooit dat hij met zijn films ‘het Japanse volk wilde dwingen in de spiegel te kijken’.
De meeste van Oshima’s personages zijn delinquenten, outlaws – kortom overschrijders – en in zijn films is crimineel gedrag zowel een product van, als een reactie tegen de maatschappij.

De gebeurtenis die de lont stak aan de Japanse studentenprotestbeweging – de hernieuwing in 1960 van Japans wederzijds veiligheidsverdrag met de US – was ook de aanleiding voor Oshima om films te gaan maken.

Samen met generatiegenoten Hiroshi Teshigahara, Shohei Imamura en Masahiro Shinoda vormde Oshima de zgn. Japanse ‘new wave’ van de jaren 60, hoewel hij zelf dit soort labels verwierp.
 
 
KANETO SHINDO
 
Kaneto Shindō (新藤 兼人) 1912–2012), die vorig jaar op 100-jarige leeftijd overleed, regisseerde 48 films en had daarnaast nog zo’n 238 scripts op zijn naam staan.

Shindo identificeerde zich sterk met de lagere klassen en was gefascineerd door hun overlevingsinstinct (waaronder ook de verwerking van het trauma van de oorlog en de gevolgen van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki) – een fascinatie die zou culmineren in wat velen zijn meesterwerk beschouwen, het abstract/allegorische Het naakte eiland.

In zijn latere werk kwam de nadruk steeds meer te liggen op het seksuele en primitieve, vooral in zijn ‘horror’films van de jaren 60, Onibaba en Kuroneko.
 

DAVID BOWIE
 
Rock- en popicoon David Bowie is terug met een nieuw hitalbum en een tentoonstelling in het Londense Victoria and Albert Museum.

Vorig jaar was er al Dave, een film van Wim Reygaert over een Bowie lookalike gespeeld door Hannelore Knuts die nu zijn eerste vertoning in Antwerpen krijgt.

Bowie speelde hoofd- of bijrollen in films en ook op toneel.
Die rollen lagen in het verlengde van zijn poppersonages, te beginnen bij de onfortuinlijke ‘alien’ in The Man Who Fell to Earth. Maar ook zijn hoofdrol in de toneelproductie van The Elephant Man, Baal in Alan Clarke’s tv-bewerking van het stuk van Bertolt Brecht, de Britse PoW in Nagisa Oshima’s Merry Christmas Mr. Lawrence en de stervende vampier in Tony Scotts The Hunger) waren net als zijn muzikale personae vervreemde outsiders.
 

RIVER PHOENIX

Dit jaar werd Dark Blood uitgebracht, de film van de Nederlander George Sluizer waarvan de opnamen nog bezig waren toen Phoenix plots overleed aan de gevolgen van een overdosis.

Voor zijn plotse dood op amper 23-jarige leeftijd was River Phoenix een van Hollywoods meest gevraagde jonge acteurs, met ster- of bijrollen in Stand By Me, The Mosquito Coast, My Own Private Idaho en Sneakers.
Zijn rol in Sydney Lumets Running on Empty (hier nooit uitgebracht) bracht hem een Oscar- en Golden Globe-nominatie op.

Phoenix debuteerde in Joe Dante’s science-fiction/avonturenfilm Explorers (1985), maar maakte voor het eerst echt indruk in Rob Reiners hit Stand By Me (1986). Hij verwierf vrij snel een reputatie als een vroegwijze getalenteerde acteur met de bijzondere gave om diep in zichzelf te kunnen graven en hij maakte de overstap naar volwassen rollen met die van de jonge hustler in Gus van Sants My Own Private Idaho (1991).