In haar reeksen op vrijdag en zondag belicht Cinema Zuid het werk van een regisseur of andere filmpersonaliteit, een genre, stijl, of de productie van een land, of haakt in op een actueel thema.

 

DE LANGSTE TAKE

Een lange ‘take’ is een ononderbroken opname in een film, die opvallend langer duurt dan een gemiddelde ‘take’.

De ‘take’ kan lang zijn in verhouding tot de andere shots in de film of voor films die hoofdzakelijk uit lange shots bestaan (zoals die van Béla Tarr b.v.) kan dat betekenen dat de shots langer duren dan die in een gemiddelde film. (Het gemiddeld aantal shots in een doorsneefilm van 90 minuten is 1050, Béla Tarrs Werckmeister Harmóniák (145’) bijvoorbeeld heeft er slechts 39!)

Hoewel het idee van een lange take eenvoudig lijkt, is de uitvoering ervan vaak zeer moeilijk. Zonder het voordeel van de montage, hangt één enkele opname af van de perfecte uitvoering van de hachelijke dans tussen acteurs en camera en het uitgangspunt dat wat er in het beeld gebeurt interessant genoeg is om het publiek al die tijd geboeid te houden.  

 

HITCHCOCK & DE LITERATUUR

Dat er een verband bestaat tussen Hitchcock en de literatuur is onmiskenbaar. Zo zijn vele Hitchcock-films gebaseerd op romans en kortverhalen, werkten verschillende al dan niet bekende auteurs mee aan zijn films en heel af en toe waagde ook Hitchcock zich aan het schrijven van literaire teksten. Het Vlaamse literaire tijdschrift Deus ex Machina brengt in december 2018 een themanummer uit over ‘Hitchcock en de literatuur’. De essays, kortverhalen en gedichten die in deze Hitchcock-special verschijnen, vinden een verlengstuk in zes Hitchcock-screenings die Cinema Zuid in samenwerking met Deus ex Machina in de tweede helft van december programmeert. Elke voorstelling zal worden ingeleid door een auteur van het Hitchcock-themanummer.

Lange takes op zich zijn al bijzonder, maar sommige filmmakers zijn nog een stap verdergegaan. Eén van de eerste pogingen om een film te maken met zo weinig mogelijk cuts is Hitchcocks Rope (1948). Omdat hij op 35mm werd gedraaid – en elke filmrol slechts 10 minuten pellicule bevatte - kon Hitch de hele film niet in één ononderbroken take opnemen. Hij wist de overgangen echter handig te camoufleren en creëerde zo de illusie van één continue take.

Met de komst van de digitale technologie werd de langst denkbare take – namelijk de lengte van een hele film – eindelijk mogelijk. Aleksandr Sokoerovs Russische ark (2002) was het eerste spectaculaire voorbeeld.